We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
NEWLEAF
Season
Newleaf, 10°C - 20°C
Langzaam maar zeker komen de eerste bloemen weer op. De zon breekt weer door wat zorgt voor een aantal warme dagen. Newleaf zet alles in volle bloei.
Onderwerp: [Clanevent] Fall from grace di 7 dec 2021 - 1:04
Het leek alsof al het bloed uit haar poten werd getrokken, en ze langzaam versteende met de grond onder haar. Adem in, adem uit. Ze moest nu wel. Na al die dagen peinzen, na al dat eindeloos staren naar de sterren. Maar de verhoging voor haar neus, vanaf waar altijd werd gesproken, leek plots hoger dan de bergtoppen van de tribe, en haar poten zo, zo zwaar.
Maar ze verdienden de waarheid, natuurlijk. Ze had het hen moeten zeggen het moment dat ze haar rang aflegde. Nee, eigenlijk al lang daarvoor. Op het moment zelf, wellicht. Zou dat een verschil hebben gemaakt? De laatste tijd dacht ze veel terug aan dat moment, maar vooral aan wat ze had gedaan als ze de tijd terug kon draaien. Had ze Gorsekits ware dood aan de hele clan moeten vertellen, en Amberstorm dan over moeten laten aan de furie van Windclan? Had ze Shadowclan achter moeten laten zonder volleerde medicine cats, zodat ze Amberstorm de steun kon geven die ze nodig had? Het leek alsof al haar keuzes haar in een klemgreep hadden, en er geen enkele uitweg was die ieder nog gelukkig zou maken. Zeker haar niet, of Amberstorm niet. Maar bovenalles Gorsekit niet. Arme Gorsekit.
Routnose slikte, en begon aan de klim. Enkele ogen priemden al in haar vacht, want wat had een oud-medicine cat nog te zeggen? Niets dat haar hachje zou redden, dat zeker. Ze wist wat de uitkomst zou zijn. Falconstrike had dat haar al duidelijk voor geschreven. Slechts één actie was genoeg om iemands vertrouwen voor altijd te breken, om een band door te snijden. En gaf hem ongelijk. Zou ze dat nu ook met haar clan doen? Wat zou Crowcall denken wanneer ze het hoorde, of Lizardpath? Met onzekere passen zette ze zich bovenaan de rots neer. Mousewish, Panthersoul, Bearpaw, Oceanstar, Tigergaze, Burnetbliss, Quietstep... De meeste van haar vrienden waren toch al dood of verdwenen.
"Uhm, willen alle katten die oud genoeg zijn om hun prooi te vangen, naar mij luisteren?" Wel, daar ging alles. "Zoals, uhm, zou zoals jullie weten heb ik eventjes terug mijn rang afgelegd als medicine cat. Er was toen al wat... Ophef over. En jullie hebben het recht om te weten wat de echte reden hierachter is, dat had ik veel eerder al moeten zeggen. Sorry." de wereld om haar heen leek weg te vallen, haar clan enkel opgemaakt uit onherkenbare figuren. Het duurde even voordat ze haar stem weer terug vond. "Amberstorm heeft Gorsekit, haar zoon, gedood. Ik... Ik wist hiervan, maar heb de waarheid verbogen gehouden." ze haalde diep adem. "Ik kende Amberstorm al mijn hele leven, heb haar zien opgroeien naast mij. Ze was een moeilijke kat, maar Starclan geloof me, ze was ook een goede kat. Gorsekit had zich verstopt in een holletje, en in haar frustratie had ze.. Had ze niet door.." beelden van zijn verfomfaaide lichaam schoten door haar hoofd, zo klein, zo ijzig koud, zo dood. Ze moest op haar wang bijten om niet stil te vallen. "Ze had niet door dat ze haar nagels gebruikte en hem zoveel pijn had gedaan. Meteen daarna kwam ze bij mij, en smeekte mij om haar te helpen... Ze vertelde mij dat het een ongeluk was, dat ze zelf zou sterven wanneer ze verbannen zou worden hiervoor. Ik-. Ze was mijn vriendin, ik weet... Ik dacht dat ze goed in zich had. Ik wilde haar niet ook ten dood sturen, haar andere kinderen zonder moeder achterlaten." ze probeerde Falconstrike niet aan te kijken, zijn blauwe ogen niet op te zoeken. "Dus heb ik toen met haar een afspraak gemaakt. Ze zou afstappen als deputy, en ik zou niets zeggen over Gorsekits dood, zolang zij mij beloofde dat ze nooit, nooit meer iemand pijn zou doen," het leek alsof de wereld voor haar voeten wegviel terwijl ze de pijnlijke herinneringen weer op haalde. "En als ze deze belofte zou breken, zou ze mijn besjes eten en nooit meer iemand pijn kunnen doen,"
Het was eruit, het was er allemaal uit. Haar blik gleed naar de hemel, terwijl ze alles bloot legde. Zou Mousewish haar keuze goedkeuren? De sterren waakten nog over haar, maar zou Windclan dat ook nog wel doen? "Ik had het fout. Dat is een afspraak die ik als medicine cat nooit had mogen maken. Ik beslis niet over leven of dood, ik...Ik dacht dat ik mijn vriendin kon redden en was naïef genoeg haar te geloven, dat ze nog goed in zich had. Ik wilde niet- Starclan, er gaan al zoveel katten, ik wilde haar niet ook verliezen," haar adem stokte, maar ze dwong zichzelf kalm te blijven. Want was had dit voro haar gedaan? Voor Amberstorm? Niets. Ze was een lafaard die geen beloftes kon maken, geen afspraken na kon komen. Iemand die loog voor de hele clan die altijd voor haar had gezorgd. En waarom? Amberstorm was haar belofte evenmin nagekomen, en nu bevond ze zich enkel tussen nog slechtere katten, en was zij hier, op deze verdomde rots. "Ik heb hierover met Starclan gesproken, en mijn rang afgelegd." De sterren hadden haar vergeven, maar maakte dat uit? Ze zou het niet boven hun hoofd houden, niet gebruiken om het nog recht voor zichzelf te praten. Glazig keek ze voor zich uit. "Wolfstar wist het, ik heb het Falconstrike vertelt, en nu jullie. Ik laat... Ik laat de rest, alles, aan Blazestar, Ashenpatch en de rest van de clan over. Ik accepteer alle consequenties." en met die woorden stapte ze naar beneden, waar ze enkel naar haar poten keek en haar lot afwachtte.
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace di 7 dec 2021 - 9:29
Zonnestralen vallen op het kamp nadat Routnose haar verhaal verteld heeft. Ook valt er een straal precies op de ex-medicine cat, waarbij haar vacht even oplicht. Na een paar seconden verstoppen donkere wolken de zon weer. Is dit een teken van Starclan (klik!) of toeval?
Oh mother, I'm scared to live. Takes more than I've got to give Oh sister, my voice is weak. Oh brother, I long for sleep Oh hunger, I know you well My cruel friend is a funeral bell ★★★★★
Crowcall
Member
Floriske 2347 Actief When you're broken
there's no assurance
you made a better place
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace di 7 dec 2021 - 16:16
De dagen werden korter, maar de nachten waren warmer, nu. Maar het had iets breekbaars. Routnose had nog steeds niet verteld waarom ze haar rang had afgelegd en de waarheid, wat die ook was, hing voortdurend als een schaduw om haar heen. Crowcall had ook niet verder aangedrongen. Ze had zo haar eigen schaduwen, het zou hypocriet zijn om die van een ander niet te laten rusten. Het leek er echter op dat ze vandaag toch nog aan het licht zouden komen. Ze merkte pas dat Routnose op de rots was geklommen toen ze haar onzekere stem hoorde die de clan bijeenriep, en meteen al had ze hier een slecht gevoel bij, alsof ze ergens al wist dat ze dit niet zou willen horen. Als zij medicine cat was geweest en haar rang zou afleggen, zou het zijn omdat ze StarClan niet meer wilde spreken, of omdat ze te moe werd van het verzorgen van katten zodat ze weer anderen zouden kunnen verwonden, maar zo was Routnose niet. Routnose maakte geen ruzie - niet met levenden en niet met doden - en ze was te lief om katten zomaar aan hun lot over te laten, hoe verdiend dat lot ook was. Nee, Routnose zou haar rang nooit opgeven omdat ze een ander haar hulp niet gunde. De enige reden dat ze zou stoppen was dat ze zichzelf niet langer als geschikt zou zien voor de rol. Ze had iets gedaan en Crowcall wilde niet weten wat, want als ze het eenmaal wist, zou ze het niet meer kunnen negeren. Ze had moeten leren van Tall dat wegkijken alleen maar meer leed op kon leveren. Ze had van hem moeten leren dat je door moest vragen, want de waarheid verdween echt niet als je hem niet wist. Dan had ze al geweten dat geen vriend te vertrouwen was.
Amberstorm had haar eigen zoon vermoord en Routnose had het geweten. Ze had het geweten en niets gedaan. Ze was een moeilijke kat, maar Starclan geloof me, ze was ook een goede kat. Hoorde Routnose zichzelf wel? Een 'moeilijke kat'. Rebellerende pubers waren moeilijk. Amberstorm was een moordenaar. En Routnose had haar simpelweg vergeven, alsof het niets was, sterker nog, ze had haar beschermd. Gorsekit was dood? Jammer, maar het was niet de bedoeling geweest, dus dan maakte het niet uit, toch? ...Ik wilde haar niet ook ten dood sturen, haar andere kinderen zonder moeder achterlaten."Ja, want zo'n moeder hebben ze echt nodig", sneerde Crowcall zacht voor zich uit. Ze sprak waarschijnlijk te zacht om door Routnose gehoord te worden, maar haar gezicht sprak boekdelen. Routnose bekende, maar verstopte zich ondertussen achter slappe excuses, en misschien geloofde ze er zelf nog in ook. Misschien was dat nog wel het ergste. Ze was zo blind. Ze was zo lief. Zo lief dat ze niemand iets kon weigeren. Zo lief dat ze een moordenaar liet lopen en excuses voor haar verzon, en zelfs nog durfde te beweren dat ze diep van binnen toch heus ook wel een goede kat was. Crowcall had Amberstorm gehaat. Ooit had zij ook gedacht dat ze toch ook een goed hart moest hebben. Dat ze iets met elkaar gemeen hadden, allebei geboren uit verboden liefde. Maar als er in al haar interacties met de ex-deputy iets duidelijk geworden was, dan was het wel dat ze niet meer van elkaar hadden kunnen verschillen. Crowcall had al haar pijlen gericht op het verbod, Amberstorm op de liefde. Bij iedere splitsing in het pad zouden ze verschillende richtingen gekozen hebben, en Crowcall zag in haar niets meer dan een symbool van alle kilte en alle vijandigheid die ze zo verachtte. En voor haar had Routnose haar principes opzijgeschoven. Voor haar had ze de dood van een kitten ongestraft gelaten. En o, Routnose' stem brak terwijl ze het opbiechtte, en ze had zo veel spijt, en ze had gewoon zo graag haar vriendin willen helpen, maar Crowcall voelde niets dan woede terwijl zonnestralen neerschenen op de o zo lieve, o zo onschuldige, o zo laffe Routnose. Crowcall had geen woorden voor haar, enkel een blik zo kwaad en vurig als een heidebrand. Ze wachtte tot hun blikken kruisten, maar meer contact kon ze nu niet verdragen. Bruusk draaide ze zich om en liep met ferme stappen het kamp uit.
And it hurts and I'm lonely And I should never have tried And I missed you tonight So it's time to leave You see it meant everything to me
Winterbear
Member
Cammiebammie 156 Actief sleep like a winter bear
CAT'S PROFILE Age: V 23 Moons Gender: Tomcat ♂ Rank: V Tunneler
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace di 7 dec 2021 - 21:21
Een waas viel over hem heen. De stemmen werden dof en nauwelijks hoorbaar. Zijn ogen vielen op de grond, van de kat boven op de rots af. Wat hij net had gehoord kon hij- wilde hij niet geloven. Had hij het goed gehoord? Was hij niet doof geworden, toen de tunnel was ingestort? Winterpaw had vol ongeloof geluisterd naar de woorden die Routnose had gesproken. Zijn kaken klemde op elkaar. Het was maar goed dat ze afgestapt was dan, dacht hij verbitterd. Nu nog verbannen worden. Hij richtte zijn groene ogen weer op, maar dit keer naar Blazestar. Hij zou maar beter een goede keuze maken.
Nooit had hij gedacht dat de echte reden van haar vertrek het vermoorden van zijn broertje betrof. Winterpaw had er nooit bij stil gestaan dat de twee gebeurtenissen misschien met elkaar verbonden waren. Hij had nooit antwoord gekregen over waarom ze verbannen was. Van haar niet, maar ook niet van zijn vader. Wat Routnose verder allemaal vertelde, over het goede geloven in haar vriendin, over het geven van besjes, dat boeide hem allemaal niet meer. Zijn kaken klemde, zijn blik verharde. Stond ze er wel bij stil hoe ze dit zo de groep in gooide, deze kennis? Wat een nietsnut van een Medicine Cat. Ex-Medicine Cat. En daarbij wist zijn vader er ook nog vanaf. Zijn vader, die hem nooit een reden had gegeven voor zijn moeders vertrek. En oh, Falconstrike. Zijn ogen gingen even kort naar de huidige Medicine Cat, zijn halfbroer. De kat waar hij zich veilig bij voelde - gevoeld had. Winterpaw snoof, boos op zijn moeder, boos op zijn vader, boos op Falconstrike, maar nu vooral boos op Routnose. Degene die nu alles weer verpest had. Winter was nooit zo van het publieke spreken, van zijn mening laten horen. Maar nu kon hij zichzelf niet meer tegenhouden. 'Wanneer vertrek jij dan?' snauwde hij, zijn verharde ogen op de poes gericht. 'Of ga je nu ook besjes eten? Want pijn doe je ons nu aan.' Ons, hij sprak voor heel de Clan op deze manier. Maar voor hem ging het vooral over zijn eigen pijn. Dit was iets wat hij niet had willen weten, en al helemaal niet op deze manier.
over the winter lake i was thrown
a thick ice has formed
Wisteriawisp
Elder
❀ Michelle ❀ 338 Actief In the fairy tales, the poor girl smiles when she becomes a princess. Right now, I don't know if I'll ever smile again.
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 14:32
RAGE, NOTHIN' BUT RAGE
Lang had ze al het geloof dat Routnose het beste met haar voor had in de wind laten varen. Dit was bevestiging, Rout was net zo ziek, gestoord en slecht als ieder van hen. Ze was geen hoog verheven kat beter dan die zielige warriors. Ze was geen moeder, geen beschermer. Ze was manipulatief. Wou zelfs nu de clan manipuleren met haar zielige verhaal.
Blauwe ogen schoten naar de deputy en leader een zachte grom over haar lippen. Starend naar Rout. Haar zogenaamde moeder. De kat die zich zo over haar ontfermt had. Was het niet gewoon Rout haar schuld dat haar eigen moeder haar ook verlaten had? Net zoals de moeder van Winterpaw en zijn vervelende siblings.
Woede bubbelde in haar, leek haar lichaam in diens grip te houden, starend naar Routnose zag ze enkel haat. Ze loog, ze loog over alles. "Oh wat ben je zielig" Sneerde ze uiteindelijk tegen haar 'moeder' "Je accepteert alle consequenties, ga dan weg. Luister naar Winter die voor het eerst in zijn leven fatsoenlijk nadenkt." Ze sloeg woedend met haar staart. Routnose had nooit het goede gezien en geloofd. Routnose was manipulatief, had haar voorgelogen met alles. De clan voorgelogen met dit. Wat verborg ze nog meer achter die zielige ogen.
"Of heb je nog meer op te biechten Feeks."
CAN'T FIGURE OUT IF I'M GOIN' INSANE. AIN'T NO DOUBT BUT WE SHOW NO MERCY
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 14:50
Natuurlijk was dit verhaal schokkend. Toch voelde Hawkchase niet de drang om zich erover uit te spreken, in tegenstelling tot zijn clangenoten, blijkbaar. Zijn gouden ogen schoven van kat naar kat. Hij had in de buurt van Crowcall gezeten toen ze haar opmerking gemaakt had, en hij moest toegeven dat hij niets anders kon dan het met haar eens zijn. De woorden van Winterpaw waren ergens begrijpelijk; het was zijn moeder waar het verhaal over ging, dus hij sprak vanuit zijn gevoelens. Toch waren de dingen die hij zei questionable op zijn minst. Zijn oor trok richting Wisteriawisp, de elder die een hekel had aan de hele wereld. Ook zij wilde Routnose weg hebben. Er trok wat van sympathie door zijn ogen heen terwijl hij terugkeek naar de ex-medicine cat, voor heel even gekleed in zonnestralen. "Ik heb een vraag," sprak hij toen maar, waarna hij even om zich heen keek naar de menigte blijkbaar woedende katten. "Heb ik het goed als ik aanneem dat Wolfstar van jouw handelen afwist, en met jou de afspraak gemaakt heeft om dit niet aan de clan te vertellen?" Hij gooide haar een reddingsboei toe, of ze het nou doorhad of niet. Want, after all, was de wil van de destijdse leider wet. Als Routnose beaamde wat hij dacht, zou ze gehandeld hebben volgens de code - ze zou onschendbaar zijn. Tenzij Blazestar die regel in de wind sloeg, natuurlijk.
Too fast for his own good
Hawkchase
Tomtitgaze
Member
Quinty 191 Actief "Pure blood is no guarantee of virtue!"
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 14:54
Zijn hart zonk toen hij zijn zusje naar voren zag lopen en haar op de plek van de leader zag gaan staan. Hij had haar nog maar weinig gesproken sinds ze haar rang had opgegeven, maar hij had er wel voor gezorgd dat hij zo min mogelijk in de Medicine Den hoefde te zijn. Enkel en alleen als zijn keel te veel pijn deed of als hij iets nodig had om zijn ademhaling makkelijker te maken. Maar het voelde vreemd zonder zijn zusje daar binnen. Tomtitgaze slikte moeizaam en schuifelde telkens een stukje dichterbij, om zijn zusje een hart onder de riem te steken, hopend dat het een beetje zou helpen. Zijn oortjes gleden in zijn nek toen ze begon over het verhaal en wat er allemaal gebeurd was. Het deed een beetje pijn dat ze hem nooit in vertrouwen had genomen hierover, maar aan de andere kant kon hij haar ook niet de schuld geven ervan. Ze dacht alleen maar het beste te hebben gedaan. Hij keek naar de zon die scheen op zijn zusje, maar al snel schoot zijn blik naar de katten die zo te zien niet blij waren met dit verhaal. Hij voelde hoe zijn poten begonnen te trillen, maar kon de gevoelens niet thuis brengen. Angst? Woede? Alles was mogelijk. Het was toen Wisteriawisp klaar was met spreken, dat hij opstond en voor de plek ging staan waar Routnose zat. Alsof hij haar kon beschermen tegen de woorden met zijn lichaam. "Schaam jullie," sprak hij met een rasperige stem. Hij voelde hoe zijn keel pijn deed bij elk woord, nu hij zijn stembanden dwong om luidere woorden te spreken. "Is dit hoe jullie omgaan met een ex-medicine cat? Een die jullie voor manen en manen heeft geholpen, heeft genezen, jullie kittens levend ter wereld gebracht? Fouten maken.." Tomtitgaze brasten uit in een hoestbui, eentje die de pijn in zijn keel nog pijnlijker maken en zijn ene goede groene oog gleed over de bloeddruppels die op de grond lagen toen hij weer overeind kwam. "Fouten maken is normaal voor een kat. Jullie hebben allemaal een fout gemaakt, de een erger dan de andere. Routnose dacht alleen maar dat wat ze deed het beste was voor de clan, voor jullie!?" Een nieuwe hoestbui en hij voelde hoe zijn poten begonnen te trillen en zijn hoofd licht begon te woorden. Een druppel bloed gleed uit zijn mondhoed, terwijl hij met een zwakke glimlach achterom keek naar zijn zusje. HIj was er voor haar. Altijd.
[Damn it, Rei. Je was me net voor, sorry als er een paar dingen niet kloppen ;__;]
Ashenpatch
Member
Michelle 165 Actief Don't exploit an advantage just because it emerges
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 16:27
The point is not the bearing of suffering.
De spieren in haar kaak perste zich in elkaar. Ze had Routnose haar podium op zien stappen, had toen al tegen moeten werken. Maar haar spieren waren verstijfd in de horror van het verhaal dat uit haar mond kwam. Routnose.. Het voelde als verraad dat haar diep in haar hart raakte. Amberstorm was de deputy geweest voor Blazestar, Wolfstar de leader voor Blaze. Ze hadden hun clan verraden met dit geheim behouden en Routnose was hier een main speler in geweest. Een onschuldige kitten was gestorven en terwijl haar blauwe ogen naar Winterpaw gleden vroeg ze zich af hoe veilig de rest van de kittens waren opgegroeid daarna. Ongeluk.. Daar zette ze vraagtekens achter met hoe Amberstorm de clan verlaten had. De geruchten van haar als lid van Bloodclan.
Het was allemaal teveel en duidelijk ook voor de Windclanners. Sommigen riepen voor haar directe vertrek, anderen probeerde haar bij te staan, zo ook Rout's broertje met alle gevolgen van dien. Op het moment dat ze zijn bloed rook stapte ze dan ook overeind, knikte even naar Blaze die tot die tijd ook stil was gebleven en sloeg met haar staart. "Genoeg." Ze verhief haar stem niet maar het bevel was hard genoeg. Zonder een blik te gunnen aan hen die Rout weg wouden stapte ze door de menigte haar blik landend op Tomtitgaze. 'Ga naar Falconstrike." Mauwde ze ijzig kalm, geen tegenspraak duldend voor ze zichzelf op de verhoging dwong. Haar lichaam voor die van Rout zettend. "Kom omlaag Rout. Dan kunnen we dit bespreken in wat meer privacy." Er brandde iets in haar ogen, woede, verraad van een van haar eerste vrienden? Maar Rout had zoveel goed in zich, er zou geen beslissing gemaakt mogen worden onder invloed van de woede van de clan. Blaze, Rout en zij zouden daar rustig over moeten spreken. De onderste steen boven halen voor er een beslissing gemaakt zou worden.
Ze richtte zich tot de rest van de clan en trok haar kop op. "Er zijn meer dan genoeg taken om ons voor te bereiden op Leaf Bare en niemand van jullie is klaar voor de dag." Sneed ze de katten autoritair toe. "Pas als iedere mond gevuld is, is er tijd voor jullie geschreeuw, hop hop." Ze sloeg met haar staart wachtend tot Blazestar de oud medicine cat mee zou nemen.
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 17:10
Storkpaw It's all good girl
Het enige wat ze kon doen was luisteren naar de woorden van Routnose, woorden die zo verkeerd waren. Die niet uit haar hoorde te komen. Ze luisterde samen met haar clangenoten naar alles dat de poes opbiechtte, de waarheid die niemand gezocht had was boven water gekomen. En toen het klaar was, barstte de hel los. Woede had zich verzameld in de katten, woede die ze op de ex-Medicine Cat uitstortten. Maar daarvoor nog wat anders, licht scheen op de poes. Een teken van Starclan? Was dat hun manier om te vertellen dat ze Routnose moesten vergeven? Ze had zo'n grote fout gemaakt, Storkpaw kon het nog steeds niet geloven. Ze wist van Gorsekit's dood af, nog voordat de rest dat deed. Ze had het geheim gehouden, had een gevaarlijke poes in de clan behouden. Het was niet de eerste dood die Amberstorm op haar geweten had, voor wat Storkpaw wel eens gehoord had. Maar het was een fout. De arme poes kreeg vooral een hoop boze woorden naar haar toe geslingerd, een van de zonen van Wolfstar en Amberstorm sprak het sterkst. Zijn woorden waren duidelijk. Weg of dood, het zou hem niet uitmaken. Wisteriawisp had natuurlijk ook haar mening en die was niet positief. Storkpaw voelde onbegrip en woede, ze staarde naar Routnose. Ze wou iets zeggen, iets roepen zoals de rest maar er kwam niks uit. Hawkchase had een vraag, hij wou er meer van weten. Om eerlijk te zijn wou de Apprentice dat ook. Toen kwam Tomtitgaze erbij, hij ging voor zijn zus zitten en sprak de clan toe. Met veel moeite en Storkpaw kwam geschrokken wat overeind. Zeker toen ze dacht bloed te zien. Hij deed zichzelf pijn om zijn zus te beschermen. Dat was het teken dat het genoeg was en Ashenpatch bemoeide zich ermee. Ze vond het klaar. Storkpaw liep een stukje naar voren om Tomtitgaze te kunnen ontvangen en keek naar Routnose die nu beschermd leek te worden door hun Deputy. Ze zouden die in privé bespreken, zonder de woede van de clan. Ashenpatch richtte zich op de rest van de clan en maakte duidelijk dat dit klaar was voor nu. De calico poes zweeg netjes, eigenlijk al nadekend over wat ze met Tomtitgaze moest doen.
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 21:02
Met een diepe zucht bewoog de leader zich zijn kamp in. En als de pijn die door zijn lichaam schoot nog niet genoeg was om zijn dag bijna ondragelijk te maken, was het het toneelstuk dat hem te wachten stond meer dan dat. Drama, chaos en het geschreeuw dat hij van windclan niet gemist had was terug in volle touren. Te midden van het al stond Routnose, de onschuldige, behulpsamen ex medicine cat van Windclan. Iemand waar zelfs Wisteriawisp een zwak voor had stond op de schandpaal. Had een grootse fout begaan en de straf van het verliezen van haar rang was haar en Windclan nog niet genoeg. Even stond de leader daar, op de achtergrond. Stom verbaasd, sprakeloos. Terwijl zijn clan geen woorden genoeg had om haar voor van alles en nog wat uit te schelden. Zij had het geweten. Zij wist van de moord van Gorsekit voordat de rest er van afwist. Zij had Amberstorm een kans gegeven die zij niet had mogen weggeven. De leader draaide zijn oren naar achteren, drukte ze tegen zijn nek aan. Rabbitcharm, Routnose, wie nog meer wist iets wat hij niet wist? Rabbitcharm was er mee weggekomen voor nu, beschermd door de grote waanzin van haar verhaal en het feit dat hij nog niet wist wat hij er mee moest. Maar bij Routnose had hij geen tijd om na te denken, Routnose speelde het niet veilig. Routnose speelde het eerlijk.
Ze vertelde alles, van de moord op de arme gorsekit, tot het feit dat Wolfstar haar verteld had erover te zwijgen. Starclan verdomme waarom was het altijd Wolfstar die alles naar de klote hielp? En waarom moest hij het telkens weer opruimen? Blazestar snoof geluidloos. Keek pas op toen zonnestralen op de kattin vielen. Andere zouden er misschien een teken van starclan in zien. Andere dachten misschien dat de dode op haar neerkeken nu en haar steun aanboden. Haar goedkeurde. Blazestar hoopte enkel dat als ze nu daadwerkelijk toekeken, ze hem meteen mee naar boven konden nemen. Naar die eeuwige rust die hen beloofd werd nadat ze hunzelf door het leven heen gesleept hadden.
Een deel van Windclan was woest, het ander vergaf haar. En daartussen in zat Blazestar terwijl hij naar voren stapte tussen de schreeuwende massa in. Klein als hij was, zou zijn aanwezigheid waarschijnlijk pas opgemerkt worden zodra hij voor iedereen stond, naast zijn geweldige deputy Ashenpatch. Hij wilde net zijn clan tot stilte roepen had Ashenpatch het nog niet gedaan. Het was een goed gevoel te weten dat als hij er niet meer was, een goede leader zou volgen. Hij knikte haar toe, wende zich tot zijn clan, zijn geliefde rotzooi. "Jullie hebben je deputy gehoord" liet de leader zijn stem horen. "Aan het werk" Vervolgens wende hij zich tot Routnose. Zijn blik strak maar niet absent van de tweestrijd die in hem rustte. Een groot deel van zijn clan wilde dat ze wegging. Maar een redelijk stemmetje weerhield hem ervan. Hij had Rabbitcharm nergens mee gestraft, hoe kon hij dit nu wel doen? Terwijl routnose zo veel meer eerlijk gehandeld had? Haar misdaad had opgebiecht aan heel de clan terwijl hij bij Rabbit er praktisch om gevraagd had? Omdat Wolfstars misdaden nog niet bekend waren? Omdat toch niemand het zou geloven? Let the dead bury the dead? Starclan verdomme, het was zo'n enorme zooi. En het ergste was nog wel dat hij zich deels verantwoordelijk voelde voor deze zooi. Met een knik van zijn kop stapte hij richting zijn den, gaf de twee dames het teken te volgen.
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 21:49
Prove to me I'm not gonna die alone. Put your arm around my collarbone And open the door.
Don't lie to me if you're putting the dog to sleep That pet you just couldn't keep And couldn't afford.
In stilte zat ze daar, alsof haar poten waren vastgenaaid aan de grond terwijl een vloedgolf haar kant op kwam. Haar ogen waren strak voor zich uit gericht, afwachtend van de storm die naderde. Ze had zich erop voor proberen te bereiden. Immers wist ze al hoe Falconstrike had gereageerd, en zou die pijn haar niet moeten hebben beschermd tegen wat de rest zou zeggen? Dat was haar hoop. Dat was het wanhopig fladderende vogeltje in haar borstkas, dat nog ergens in haar oor probeerde te zingen dat ze het haar nog zouden vergeven. Dat ze zouden snappen dat het een fout was, dat ze er spijt van had. Immers was ze enkel eerlijk geweest hiervoor, toch? Er waren vele van de kittens hier geboren met behulp van haar poten. Ze was opgegroeid tussen deze katten, was verliefd geweest, was oud geworden. Al die slapeloze nachten dat ze de wacht hield bij iemand zijn nest, een wakend oog of hun borstkas nog rees en daalde. Al die dagen dat ze had gespendeerd tussen de kittens om te kijken of hun kuchje niet ernstig was, wetend dat ze haar eigen mogelijkheid om een relatie en gezin op te bouwen daarvoor op zou geven. Zouden ze dat herinneren? Zou dat als een soort aflaat kunnen zijn, om haar zondes af te kopen? Was dat niet wat Starclan ook had gedaan? fluisterde het vogeltje in haar oor toen een zonnetje haar neusje verlichtte, en ze bijna dacht de zoete geur van Mousewish te ruiken.
Maar als eerste stond Crowcall op, en hoewel ze niet hoorde wat ze fluisterde keken haar gele ogen dwars door haar heen. Ze had Crowcall nog nooit zo gezien, nog nooit zoveel minachting in haar blik gezien. Crowcall was een vechter, ze had het vuur in haar blik vaak genoeg zien schitteren. Maar dit was geen vuur, dit was haat. Haat tegenover haar. En zonder om te kijken draaiden haar vriendin hara de rug toe en stapte het kamp uit. Crowcall, die er altijd voor haar was geweest - die zelfs haar meest geheime ideeën en meningen supporte. Routnose haar adem stokte en de grond leek voor haar voeten weg te vallen. Ze wilde schreeuwen, smeken om haar terug te komen. Ze wilde eindeloos spreken en alles vertellen, iedere gebeurtenis, ieder gevoel omschrijven om uit te leggen waarom.
Om het goed te praten.
Ze deed haar best, oprecht. Ze deed zo haar best om zich sterk te houden, om dit als een volwassene op te nemen en hier terecht te staan voor haar clan, zonder geheimen, met een gerechte rug. Maar Winterpaw sprak en tranen welden op in haar ogen, en toen Wisteriawisp zich tegen haar keerde kon ze zich niet meer bedwingen. Tranen rolden over haar wang net zoals ze zo vaak hadden gedaan als apprentice. Als een verloren kind stond ze daar, huilend terwijl iedereen haar kon zien. Haar kind, haar meisje. En de broer van het jongetje dat ze had begraven. Ze haatten haar, oh Starclan, ze haatten haar allemaal. Was ze maar dood, was ze maar weg. Ze wilde overal zijn behalve in het hier en nu. Woorden zaten vastgelijmd in haar keel. Hoe één keuze waarin ze geforceerd was alles van haar af nemen, in slechts een fractie van een seconde. Alles wat ze had opgebouwd leek als zand tussen haar pootjes weg te glijden. Nog nooit had Windclan zo ver van thuis gevoeld, en het was haar eigen schuld. En toen Hawkchase sprak, was ze bijna verleid op te liegen. Het was een uitweg, niet? Zeggen dat ze het enkel had gedaan omdat hij het van haar had gevraagd. Misschien dat het dan nog goed zou komen. Dat ze dan nog iedere nacht in slaap kon vallen door het ritmische ademen van Crowcall naast haar. Dat ze dan nog Wisteriawisp vol liefde kon vertellen dat ze op moest passen. Dat ze...
En dan wat? Dan zou ze enkel Wolfstar nog mee trekken in haar val, haar leven verder verwikkelen in leugens. Ze hadden gelijk, ze hadden allemaal gelijk. Het feit dat ze het überhaupt overwoog bewees enkel dat ze inderdaad een lafaard was. Hoe graag ze wilde dat alles terug zou gaan naar vroeger, dat weer van haar zouden houden zoals ze vóór vandaag deden. Maar vandaag zou ze niet laf zijn, ze had al genoeg verzwegen. Dus keek ze Hawkchase aan, en schudde haar kop.
Het vogeltje verloor zijn stem.
Toen haar broer sprak stapte ze naar voren. "Tommy stop, alsjeblieft," miauwde ze gesmoord. "Je doet jezelf pijn," hij zou het altijd voor haar opnemen. Zelfs al had zij zelf Gorsekit vermoord, hij zou haar nooit laten gaan. Schreeuwend terwijl zijn keel bloedde. Ze verdiende het niet, ze verdiende hem niet. "Stop, alsjeblieft," Ze drukte haar kop in overgave tegen hem aan, smekend om weg te gaan. Toen Ashenpatch dan ook sprak was ze dankbaar dat hij naar Falconstrike gedirigeerd werd. De woedende blik in haar ogen registreerde ze niet eens meer. Het was allemaal over. Was dit wat ze had gewild? Was dit wat ze had verwacht? Of was dit enkel nog een foute keuze in een pad dat naar haar einde leek te leiden? Haar groene ogen stonden hol en nat van tranen, op haar en Blazestars bevel knikte ze enkel. Met een een hangende kop volgde ze hen, mak als een lam naar wat voor beslissingen er voor haar gemaakt zouden worden daarbinnen.
Well my trust in you is a dog with a broken leg Tendons too torn to beg for you to let me back in.
It is both a blessing and a curse to feel everything so very deeply
Tomtitgaze
Member
Quinty 191 Actief "Pure blood is no guarantee of virtue!"
Onderwerp: Re: [Clanevent] Fall from grace wo 8 dec 2021 - 22:12
Zijn blik viel op Ashenpatch die hem in de reden kwam vallen, terwijl Rout een kopje tegen hem aandrukte. Hij gaf haar een lik over d'r oortje, voordat een blik richting Ashenpatch ging en hij met moeite zichzelf overwonnen gaf en met een knikte wegliep. "Hou me op de hoogte," fluisterde hij, nauwelijks hoorbaar tegen Routnose, voordat hij wegliep uit haar omhelzing en naar Storkpaw liep. "Ik geloof," mompelde hij, maar veel verder kwam hij helaas niet. Een hoestbui onderbrak zijn gemompel en hij voelde hoe zijn keel steeds meer pijn ging doen. Dus hielt de kater zich stil en bleef hij de Medicine Cat Apprentice zitten, Falconstrike en Storkpaw zouden het beste weten wat ze met hem aan zouden moeten.
[Tomtit geeft zich over in de handen van de Med Cats]