We're part of a story, part of a tale. We're all on this journey, no one is to stay. Where ever it's going. What is the way?
Welcome
Warrior Cats is een rollenspel gebaseerd op de serie 'Warriors' van Erin Hunter. Je verkent hier al schrijvend de geliefde wereld van de Clankatten, rogues en kittypets. Dit doe je door je eigen karakter aan te maken, waarbij je bijna alles zelf mag bepalen over uiterlijk en karakter. Wild of tam, goed of slecht, sociaal of eenling? Help jij oorlogen te voorkomen? Of ben je een van de katten die hongerig opzoek is naar een groter territorium en meer macht? Het kan allemaal op Warrior Cats.
KIND OF WEATHER
NEWLEAF
Season
Newleaf, 10°C - 20°C
Langzaam maar zeker komen de eerste bloemen weer op. De zon breekt weer door wat zorgt voor een aantal warme dagen. Newleaf zet alles in volle bloei.
Fourtrees bleef toch best nog wel een beetje spannend, een klein beetje eng. Alleen had Rookpaw besloten dat ze niet meer wilde huilen en niet meer bang wilde zijn als een kit, dus was ze trots de rots in het midden van de bomen opgeklommen en stond daar met haar borst naar voren, in een gefaalde poging om haar vader na te doen. Kom dan, stomme Windclanners, ik ben niet meer bang! Toch vond ze het nog altijd vernederend dat ze zo mee was genomen, dat heel windclan haar had gezien als die ene, zwakke dochter van de Riverclan deputy die daar stond de trillen op haar poten. Rookpaw zuchtte en liet haar houding wat varen. Ze zou er wel komen, heus wel. Ze zou haar vader opvolgen wanneer hij te oud werd om nog leader te zijn. Ja, ooit.
&Pepperpaw
Icarus flew too close to the sun but at least he flew
Misschien moest ze hier niet naar toe. Fourtrees was altijd een interessante en spannende plek geweest voor Pepperpaw, een plek waar je katten kon ontmoeten die je nooit eerder gezien had. Daarna was het de plek geweest waar ze hoopte haar vader nog een keer te zien. Maar met elke keer dat ze deze plek bezocht stierf die hoop weer een beetje meer af, tot op het punt dat ze zich afvroeg of ze hem überhaupt ooit nog een keer ging zien. Ook vandaag was ze tegen beter weten in naar fourtrees gegaan, zoekend naar die warme tabby pels. Wederom vond ze een andere kat, een Riverclanner aan de vislucht te ruiken. Pepperpaw draaide haar oortjes wat behoedzaam naar achteren. "Uhm hallo, Riverclanner," groette ze wat behoedzaam.
Rookpaw was iets te veel meegesleurd door haar gedachtes, waardoor ze pas veel te laat door had dat ze niet alleen meer was. Ietwat verrast keek ze op naar de mooie shadowclanner die eruit zag alsof ze haar gezichtje net te vaak in rood stof had gedrukt. "Uhm hallo, Riverclanner," Rookpaw rechtte haar rug en zette haar borst trots naar voren - niet dat het er heel indrukwekkend uit zag, maar goed. "Gegroet, Shadowclanner!" opperde ze, maar moest daarna toch wel een beetje grinniken. Gelukkig was het geen Windclanner, Shadowclanners waren vaak best wel lief. Al had ze wel gehoord dat hun leader met de staart tussen de poten er vandoor was gegaan. Dat was raar. Rookpaw sprong van de steen af en ging nieuwsgierig voor de andere apprentice zitten. "Ik ben Rookpaw, aangenaam," stelde ze zich vriendelijk voor. Natuurlijk had haar papa haar meerdere malen geprobeerd te leren dat de andere clans slecht waren, maar dit was four trees. Hier mocht het vast wel.
Icarus flew too close to the sun but at least he flew
Waar ze elke keer hoopte dat ze haar vader zou treffen, trof ze altijd andere katten. Dit was wel interessant, ze hield van spreken met andere clans. Maar tegelijkertijd maakte het haar nerveus om wat haar deputy/leider met haar ging doen als hij wel dacht dat ze onloyaal was. De andere apprentice leek hier echter geen angst voor te hebben. Ze leek juist heel erg trots om hier te zijn, waar Pepperpaw zich eerder nerveus en uit haar element voelde. Was zij vroeger niet ook zo? Voordat alles helemaal mis ging. Ze stopte de neiging weg om weg te krimpen en hield haar hoofdje wat nieuwsgierig scheef naar de kattin. Ze leek in ieder geval niet onaardig.. Wellicht kon ze juist eventjes alle ellende vergeten met een gezellig gesprekje. Een voorzichtige glimlach liet dan ook haar lippen omhoog krullen. "Hallo Riverclanner, Rookpaw! Mijn naam is Pepperpaw," stelde ze zichzelf voor. "Wat doe je hier bij Fourtrees?"
De iets jongere apprentice leek een beetje verlegen te zijn in haar aanwezigheid, wat Rookpaw wel schattig vond. Ze was nu niet bepaald een intimiderende verschijning, dus dat gebeurde ook niet vaak. Een glimlach stond op haar gelaat en nieuwsgierigheid in haar ogen terwijl ze de ander aan keek. "Hallo Riverclanner, Rookpaw! Mijn naam is Pepperpaw,"stelde de rode snoet zichzelf voor. "Wat doe je hier bij Fourtrees?" Rookpaw haalde haar schouders wat achteloos op. Had je daar een reden voor nodig dan? Nu had ze die stiekem wel, maar dat ging ze niet aan haar rode neusje hangen. Hoe minder katten wisten dat ze ontvoerd was, hoe beter. Wel bleven gedurende het hele gesprek haar oortjes op scherp. Ze wilde geen windclanners hier. "Gewoon, hangen," sprak ze achteloos. "Als een echte hangjongere," ze grinnikte. "En jij dan?"
Icarus flew too close to the sun but at least he flew
Pepperpaw zag aan Rookpaw dat ze haar vraag een gekke vond en kantelde haar oortjes even kort naar achteren. Ze besloot er echter er niet naar te vragen en er nadruk op te leggen. Dan werd het alleen maar gekker. Rookpaw gaf aan dat ze gewoon aan het hangen was. Pepperpaw haalde haar schouders wat betrapt op bij de volgende woorden van Rookpaw. " Nou uhm.. Ik was op zoek naar.. naar katten enzo, want ik vind het leuk om.. andere clans te zien?" Acorndust zou haar morsdood maken als ze onthulde dat de Shadowclan clanleider verdwenen was immers. Dat was niet aan haar. Maar alsnog klonk ze in haar zenuwen ontzettend ongemakkelijk. Ugh
Er waren wel vaker katten bij Fourtrees. Meestal gewoon om even te loeren, even te doen alsof je op de gathering stond. Zij had zo haar eigen angsten om te overkomen, maar die zou Rookpaw niet aan zichzelf toegeven- laat staan aan Pepperpaw. "Nou uhm.. Ik was op zoek naar.. naar katten enzo, want ik vind het leuk om.. andere clans te zien?"ze keek een beetje betrapt, alsof ze zojuist een nogal matig geformuleerde leugen eruit floepte. Rookpaw hield wat verward haar kopje scheef, totdat een besef binnen kwam. Een kwajongensachtige grijns van oor tot oor kwam op haar gelaat te staan. "Of... Was je opzoek naar een leuke jongen?" grinnikte ze en keek de ander geamuseerd aan. Dat moest wel! Waarom anders zou ze zo stiekem doen. "Vertel! Heb je een vriendje in een andere clan? Ik zeg niets hoor!"ze lachte zachtjes. Wat een doerak ook
Icarus flew too close to the sun but at least he flew
Pepperpaw wist niet goed wat ze moest met de andere kattin. Ze kon haar maar slecht lezen. En wat deed ze überhaupt zelf bij fourtrees? Zij was op een belangrijke missie, haar papa zoeken. Zij had vast niet zo'n belangrijke missie! De flamepoint knipperde verbijsterd met haar ogen toen de kattin begon te praten over katers, vriendjes in andere clans. Het lef! "Nee natuurlijk niet! Das is tegen de warrior code!" sputterde Pepperpaw tegen. Ze mocht dat helemaal niet! Dan zou Acorndust haar zeker verbannen! "Wat doe jij hier dan? Heb je niet stiekem zelf een vriendje die je opzoekt?" kaatste Pepperpaw, enigszins verhit, terug. Ze was al halfclanner. Ze ging geen halfclan baby's maken. Ze wilde geen eens baby's! Iew! Of tenminste, ze hoopte dat ze halfclanner was. Ze had niet gedacht dat er een universum was waar dat een gedachte was die ze daadwerkelijk zou hebben.
"Nee natuurlijk niet! Das is tegen de warrior code!" sputterde de rossige poes meteen terug. Rookpaw grinnikte, zo, mevrouw was meteen op haar teentjes getrapt. Was het niet meestal zo dat je juist tegenstribbelde wanneer het de waarheid was?"Wat doe jij hier dan? Heb je niet stiekem zelf een vriendje die je opzoekt?" nu leek ze toch wel een beetje boos. Oh, was ze te ver gegaan? Nou zeg, het was maar een grapje geweest. "Rustig maar, het was alleen een grapje," sprak ze ietwat beledigd dat de ander zich meteen zo aangevallen voelde. "Ik, uh, ik wilde gewoon eens zien hoe het er vanaf de rots uitzag. Dat is alles," ze haalde zogenaamd luchtig haar schouders op. Dat was zeker niet alles, maar dat hoefde Pepperpaw helemaal niet te weten! "Heb je er ooit wel eens op gestaan?"
Icarus flew too close to the sun but at least he flew
Misschien reageerde ze wat heftig, misschien had ze niet zo snel in de verdediging moeten schieten. Maar het streek haar tegen de haren in. Ze moest juist opletten waar ze haar poten neerzette, want als ze fouten maakte was Acorndust wellicht minder vergevingsgezind. En Windclan wilde haar sowieso ook niet terug, dus waar moest ze dan heen? Kon ze dan nog ergens heen? "Ja ja.." mompelde Pepperpaw zachtjes, waarna ze omhoog keek naar de rots. Erop klimmen..? Dat was eigenlijk nog nooit bij haar opgekomen. "Nee.. nog nooit. Jij wel..? Het is voor de leiders.. toch?" Mocht het uberhaupt wel? Staan op die rots?
Ze keek maar al te tevreden naar de ander, haar enigsins grote oren wierpen schaduwen op de grond. De zon werd gefilterd door de het bladerdek boven hun hoofden, maar verwarmde haar zwart-witte vacht aangenaam. Al rolde ze met haar ogen bij de ongelovige ja ja van de ander, nou zeg, zo wantrouwig. "Nee.. nog nooit. Jij wel..? Het is voor de leiders.. toch?" ze grinnikte zachtjes. "Je hebt me er toch net af zien springen?" grapte ze met een knipoog. "En ik zie geen leaders in de buurt, kom! Het is best een vet uitzicht," en met die woorden begon ze weeral niet super soepel de rots te beklimmen.
Icarus flew too close to the sun but at least he flew
Pepperpaw’s blik gleed weer omhoog naar het grote rotsblok, wantrouwen in haar blauwe ogen. Ze nam wat Rookpaw wel zag in overweging, maar het voelde zo verkeerd om op die plek te zitten waar de leiders hoorden te staan. Pepperpaw was immers geen leider, ze was enkel een apprentice, een halfclanner, een achtergelaten kind. Alsof zij ooit op die rots zou mogen staan. Maar Rookpaw leek er wel vastbesloten onder. Voor nog een paar momenten twijfelde Pepperpaw. Rookpaw zag er niet uit alsof de rots zou bijten en als niemand ze zou zien.. zou ze niet in de problemen komen, toch? Ze wiebelde met haar achterste terwijl ze kracht verzamelde om te klimmen, waarna ze achter Rookpaw aanklom de rots op. ”Als er een warrior komt, is dit jouw schuld,” miauwde Pepperpaw droogjes, waarna ze stil viel toen ze het uitzicht zag. Haar mond viel iets open. ”Wow...”